Het kwam met bakken uit de hemel vanochtend toen ik naar mijn boekbindles in de 2e Oosterparkstraat fietste. Met tassen vol kwetsbare papierspullen. Daarvoor had ik al een aardig tafereel thuis meegemaakt: dochter, die met natte haren, sweatshirt en kapotte paraplu vertrok naar een dagje in de buitenlucht (lees: regen) op de wallen, waar zij meedoet met een soort toneelhappening aanstaande zaterdag, en haar vriendje met ongekamde reggaehaar, cigaret, goed ingepakte basgitaar en ja, ook zonder jas richting CvA. Het viel mij dus op hoe verschillend mensen met het fenomeen regen omgaan. Je ziet zo veel mensen zonder paraplu of wat dan ook door de regen fietsen en lopen. En dan heb de paraplufietsers. En aan het andere uiterste van het spectrum de regenpakkers. Die niets aan het toeval overlaten. Ikzelf hoorde lang tot het soort zonder regenjas. Want het hield altijd weer op en dus verdween de motivatie om in mooi weer eentje te kopen. Later werd ik een paraplufietser en tegenwoordig loop ik liever met een paraplu. Ik ging ook een tijdje met de tram als het regende maar intussen ben ik zodanig ingeburgerd dat ik vind, dat alles in principe op de fiets moet kunnen. Want ja, de culturele verschillen spelen zeker ook een rol. Het blijft nog altijd een mooi en weinig voorkomend gezicht, een moslimmeisje met hoofddoek en paralu op de fiets of een ditto man in djelleba. Een moslim in regenpak zul je nooit zien, een Deen, Fransman of Amerikaan evenmin. Want de regenpak, dat is echt iets voor Nederlanders, en zo'n vergeworderd stadium van inburgering verwacht ik nooit te beiken. Zelfs mijn dochter, die hier geboren is, heeft nooit zoiets aangehad. Als kind weigerde ze al als een oude ezel, toen ik haar voor de tweede of derde keer een nieuw voor het groeiend kind ingekochte regenpak probeerde aan te trekken/smeren/praten. Maar zij ís natuurlijk erfelijk belast met een Mexicaanse vader en een Deense moeder. Ik vind het wel wat hebben hoor, zo'n pak als symboool voor de trotserende geest. Zo veel sympatieker en stoerder dan een taxi bellen als je twee tassen moet dragen, zoals de doorsnee verwende Amerikaan.
Nu voor het zakelijke gedeelte:
- Ik heb steeds problemen met een bericht bewerken. Voor dat ik het weet is ie weg: gepubliceerd en dan moet je dus terug. Ik weet nu niet welke versie jullie zullen ontvangen maar dat merken we wel.
- Ik denk dat het mij vandaag wel gelukt is om een afbeelding aan de blog toe te voegen.
Ranonkels
16 jaar geleden
